+3 oy
18 gösterim
Dostluk Hikayeleri kategorisinde (346,620 puan) tarafından


idarəyə tərəf getdim. İdarəyə çataçatda isə ürəyim şiddətlə döyünməyə başladı. 

Sanki yerindən çıxacaqdı. Ancaq Səməndəri görəndə bütün həyəcanım da bir anda 

yox oldu. Mənimlə salamlaşdıqdan sonra məktubları tək-tək göstərib hamısını 

çantama qoydu. Artıq işə başlamağın vaxtı idi. Onun yanından ayrılaraq məktubları 

paylamaq üçün kəndin içinə girdim. 

Hər qapını döydükdə içəridən çıxanın məni necə qarşılayacağı haqqında 

düşüncələr başımı ağrıdır, qəlbimi çıxılmaz yollar içində buraxırdı. Məktub sahibləri 

isə həqiqətən mənim poçtalyon olmağıma təccüblə baxırdılar. Dəli Bəşir Poçtalyon 

Bəşir olmuşdu, onlara görə. Mənsə təbəssümlə onlara məktublarını verir, öz yoluma 

davam edirdim. Ancaq ara-sıra xoşüzlü insanlar da olurdu, məktub almaq üçün 

qapını döydüyümdə. Mənə gətirdiyim məktub üçün şirinlik belə verirdilər. Bəzən də

mənim niyə məktubu gətirdiyimi başa düşməyənlər də olurdu. Ona görə də çantadan 

kitabçanı çıxararaq qeydlər aparır, poçtalyonun mən olduğumu onlara bildirirdim. 

Xülasə, artıq Malavar kəndinin Poçtalyonu Dəli Bəşir, yəni mən idim. 

***

Vaxt ötür, günlər keçir, zaman durmadan öz atını irəliyə doğru çapırdı. Mən 

bütün kəndin dilinə düşmüş, artıq məhşur belə olmuşdum. Hər gün, səhər tezdən 

idarəyə gedər, məktubları alaraq öz sahiblərinə çatdırardım. Fatma xala belə artıq 

mənimlə yaxşı davranardı. Axı oğlundan ona məktubları mən gətirərdim. Hər 

məktub gətirdiyimdə mənə şirinlik verər, gülərüzlülüklə yola salardı. İndi o qədər 

də mənə dəli deyən yox idi. Artıq Poçtalyon Bəşir idim. Amma uşaqlar ara-sıra 

Poçtalyon Dəli Bəşir deyə başıma toplaşar, gülərək mənimlə “zarafat” edərdilər. 

İlk həftənin sonunda Səməndər həftəlik maaşımı vermişdi. O gün ən xoşbəxt 

günüm idi. Qaçaraq evə getmişdim. Anamla atamın qabağına bir neçə kağız 

parçasını qoyaraq maaş aldığımı bildirmişdim. Anam ağlayaraq qucaqlamışdı məni. 

Atam... o isə bu səfər sakit durmamış, əli ilə başımı sığallayaraq “Bu pullar sənin 

haqqındır, nə istəsən gedib ala bilərsən” demişdi. İndi onlar da mənimlə az da olsa, 

bəlkə də fəxr edirdilər. Bu isə mənim üçün hər şey demək idi. 

Yayın sonlarına doğru gedirdik. Mən yenə də hər gün idarəyə gedib-gəlirdim. 

Artıq kitabçamda qeydlər aparmır, bir çox gördüyüm şeyləri də ora yazırdım. Həyat 

öz axarı ilə davam edirdi. Daha doğrusu, mənə elə gəlirdi. 

Günlərin bir günü bütün məktubları payladıqdan sonra evin yolunu 

tutmuşdum ki, Səməndərin Allahverdi əminin qapısının yaxınlığında oturduğunu 

gördüm. O da məni görmüşdü ki, əli ilə məni yanına çağırdı. Yanına gedib başımla 

salam verdikdən sonra yanında oturdum. Yenə heç nə demədən uzaqlara baxmağa 

davam edirdi. Kitabçamı çıxararaq içinə yazı yazıb ona uzatdım. 

– Burda niyə oturmusan? – deyə yazmışdım.

– Heç. Elə-belə – Təbəssümlə üzümə baxdı. 

– Bəs niyə bikefsən? – Yenidən kitabçaya yazıb ona göstərdim.

– Nə bilim... boş şeydi. Fikir vermə. – Dərindən nəfəs alıb Allahverdi əminin 

evinə tərəf baxdı.

2 Yorumlar

+3 oy
(346,620 puan) tarafından
Beni heyecanlandıran bölümler başlıyor..☺️
+2 oy
(946,210 puan) tarafından
Bana çilek verin :D (neden yazdığımı biliyorsunuz:')
(346,620 puan) tarafından
:D :D :D :D)))))

4,888 Hikayeler

16,572 Yorum

11,894 Alt Yorum

18,440 kullanıcı

60 Online Users
0 Member 60 Guest
Today Visits : 2732
Yesterday Visits : 18111
Total Visits : 4904011
...