Sevgidir...
İnsanların başına ne geliyorsa sevgi yüzünden geliyor. Annemi sevdim, geri tepti. Babamı sevdim, geri tepti. Kuzenimi sevdim, doyasıya sevemedim, izin vermedi hayat. Teyzemi sevdim, hemde çok sevdim, onuda sevdirmedi hayat, çok uzaktı şimdi yine uzak. Yahya yı sevdim, bebekler bunaltır, beni de bunalttı, onuda istediğim gibi sevemedim. Yüsra yı sevdim, oda uzakta. Yüsra yı o kadar sevdim ki, ne diğer kuzenlerime, ne de Yahya ya hiç duymadım. Onlar bizden giderken ağladım. Onlardan giderken ağladım. Her kavuşma bir ayrılığın habercisi diye bir söz var, cokda doğru. Onu göremiyorum. Çünkü yine ayrılacak ve cook üzülücem. Kısacası onu da sevemedim. Sevmeyi sevdim. Bu duyguyu sevdim. Sevecek kimsem kalmadı. Bu duygu yüzünden çok mutsuz oldum. Gerçeği öğrendim. Sevdiğime üzüldüm. Geri tepti diyorum ama sevmeden de edemiyorum. Elimde değil, seviyorum işte. En zoru da bu. Hem çok sinir, öfke, hemde aşırı sevgi...