Hayatım boyunca hiç bir şeyi sonsuz görmedim, her şeye bir gün biticek gözüyle baktım...
Bu düşüncelerim hiç bir zaman değişmedi, sanırım bu yüzden bu kadar acıya dayanabildim, etrafımdakil3r güçlü olduğumu düşündü oysaki ben sadece biticek gözüyle baktım...
Evet bu gün bitti ...
Cennettim diye sarıldigim alevler kül oldu , ömrüm diye bildiğim ölüm , bir tahta kutunun içindeydi ve mezarlığa doğru giden dar sokakta , o güne kadar gördüğüm en büyük kalabalık , dualar ve aminlerle götürdüler ölümü...
Küçükken evin inşaatında , bedenim 50 kilo çimento torbasını taşımıştı da ölümün gidişini kaldıramadı... Evin yapımında kolonlorı ben oluşturmuştum da anne ve babamın gözünde o evin sahibi değil misafiri olabilmiştim sadece... çünkü ben bir kadındım ve bir kadının gerçek evi kocasının evi olurmuş baba evi değil...
İşte bu kadar kimsesizdim ...
Ama bu gün her şey bitti çünkü vazgeçtim, artık kimsesiz olmaya da, bir ömür yalnizligima sarılmaya da alıştım...
Ben ;yaşamak için değil ölmek için yaşayan , yalnızlığına sarılmış ,karanlıkta görmeye başlamış o küçük kız...