Zaten sürekli tartışırdılar
Bana
Oğlum biz ayrılmaya karar verdik
Dedi babam
Ben çok korkmuştum. 1 ay sürmedi ayrılmaları. Annem in artık daha fazla çalışması gerekiyordu. Babamdan aldığımız nafaka Emma nın hastane masrafını gidiyordu. Kalan para için Annemin çok çalışması gerekiyordu. Bir gün okul çıkışı Emma nın yanına gittim
Onu ağlarken gördüm
Neden ağlıyorsun dedim
Benim yüzümden annem çok yoruluyor
Dedi
Aramızda böyle bir uzun konuşma geçti
Emma her şeyden kendini sorumlu tutuyordu.
Bunun dışında hastalığı gün geçtikçe kötüye gidiyordu. Çok sevdiği upuzun sarı saçları ilaçlardan dökülmüştü. En iyi arkadaşım dediği kişi bile onunla dalga geçiyordu. Babamsa bizi unutmuş yeni bir kadın ile evlenmiş. Kadının kendi çocukları varmış onlarla ilgileniyordu. Asıl çocukları burada iken o nerelerde diye düşünüyordum. Derken annem hastalandı. Çalışamıyordu. 2 hafta sonra hastaneye yattı. Hastaneden çıkışı tabutun içinde oldu. Bir yetimhane de kalıyordum artık. Babam nerede bilmiyordum. Emma ise artık yerinden kalkamıyordu. Her şey çok kötüydü. Eski günleri çok özlüyordum. 2 ay sonra Emma gözlerini bile açamıyordu. Onun yanındayken kafası yavaşça yana kaydı
Emma
Dedim. Cevap vermedi
Hafifçe eline dokundum
Tepki yok
Hemşire yi çağırdım. Hemşire Emma yı görünce elini ağzına götürdü. Gözleri doldu. Ne olduğunu sordum
Cevap vermedi
Artık sabrım tükenmişti
Hadi ama!
Diye bağırdım
Niye hiç biriniz Cevap vermiyorsunuz?!?!
Hemşire bana acır gözlerle baktı ve
Emma artık melek Dedi
Gözlerim doldu. Hastaneye girerken koşuyordu. Çıkarken ise annem gibi tabutun içindeydi...
Tekrar merhaba. Yine yazmaya başladım. Emma nın abisiyim ve şu an 26 yaşındayım. Çok sevdiğim bir sevgilim vardı ve bu sabah beni aldattığını öğrendim. Acılarım azmış gibi birde aşk acısı eklendi. Artık daha fazla dayanamıyorum. Bende Annemin ve Emma nın olduğu yere gideceğim. Konuşmaya mecalim kalmadığı için son sözlerim bu satırlarda bulunacak. Yazımı okuyan kişiye teşekkür ederim. Şu an hayatta olmayan bana ait bir hikayedir.
(Ardından intihar eder)