Çünkü orada olduklarını biliyordum. Bana o simsiyah gözleriyle bakacaklardı. Birkaç saniye sessizlikten sonrs pencereye vurmaya başladılar ve yine aynı sesi duydum
"Bizi içeri alın lütfen. Hava çok soğuk, annemizi aramamız lazım eğer aramazsak endişelenecektir"
O an ağlamak üzereydim arkama yaslandım ve bacaklarımı göğsüme doğru çektim o lanet olası kapıyı asla açmazdım. Yaklaşık yarım saat aynı pozisyonda bekledim. Sessizlik çökene ve gittiklerinden emin olana dek. Çocukların gözlerini görmemiştim. Siyah gözlü çocuklar olup olmadıklarına dair kanıtım yok. Ama öyle olduklarına kesinlikle inanıyorum. Telefonumu çıkardım vebana o hikayeleri tavsiye eden arkadaşımı aradım. Uykusundan uyandırmıştım. Gelip geceyi benimle geçirmesi için yalvardım. Olanları anlatır anlatmaz kabul etti. Yaklaşık 15 dakika geçmişti ama hâlâ gelmemişti.Endişelenmeye başladım çünkü hemen yan solakta oturuyordu. Garaj yolundan far ışıkları geldiğini gördüm ve pencereden dışarı baktım. Arkadaşımın arabadan çıktığını ve kapıma doğru koştuğunu gördüm. Hemen kapıyıa açtım ve ağladığını gördüm. Dehşete düşmüştüm
"Bana inanmayacaksın ama yemin ederim az önce bana bahsettiğin o iki çocukla karşılaştım"
Devamı gelsin mi?