Merdivenlerden aşağıya inerken, başlayacak hikayeden hiç haberi olmayan 15 yaşında bir çocuktum henüz. Traş olmuş, inceltmisti saçlarını biraz. Yüzü iki dk içinde ezberimde kalmıstı. Yukarıya diktiği siyah saçları, insanı görür görmez içine hapseden ışıl ışıl ela gözleri, derin iki gamzesi ve gülüşünü daha da bir güzelleştiren dudak yapısı... Anlayamadığım bir duygunun esiri oldum o günden sonra. Güzel gidiyordu her şey 3 yılı devirmistik. Akşamdı, pencere kenarına oturmuş şehri izliyordum. Onunla karşılaştığım, her sokağında bir anımızın dans ettiği güzel şehri. Telefonu geldi aniden. Bir şeyler söylüyordu. Bundan sonraki duygularımı, sevincimi ve belki de güvenimi bitirecek şeyler. Kapandı telefon. O an bir delik açılsın beni sonsuza denk içine alsın istedim. O kadar istedim ki bunu. Almadim bir daha adını ağzıma, aramadım, sormadım. Su an ne yapıyor acaba? Sabahları uyanamazdi, o yüzden caldirirdim sabahın 6'sinda telfonunu. Uyandıran var mıdır? Neyse neyse bunları düşünmek istemiyorum. Hep iyi olsun ama hayat çok acımasız. Güçlü ve sağlıklı olsun. Bu saatten sonra nerde nasıl karşılaşırız bilmiyorum ama ben bu karşılaşmayı kaldiramam bunu çok iyi biliyorum.