Okulun yeni yilinda yeni bir bayan ögretmen gelmişti. Bizim sinifi kimya dersinden okutuyordu. Kisa süre içinde, ögrencilerin her zaman hakkinda konuştugu ögretmen olmuştu. Sebebi güzelligi, konuşma şekli, nazikligi ve en önemlisi dürüstlügüydi. Ögrenciler onunla konuşmayi birak, onu görmek için bahaneler uydururdu.
Gelelim bana:), 3-4 hafta sonra dayanamayip direk yanina gittim ve "Ögretmenim kimya dersini seviyorum, ilgimi çekiyor. Sorun olmazsa boş zamanlarimda ögrenmek için yaniniza gelebilirmiyim" dedim.
Tamam dedi.
Artik günümün 3-4 saatini onunla geçiriyordum. Dersimin 60%-ni onunla sohbet ederek geçirirdim. Çünkü kendi düşüncelerimi söyledigimde ve ilgimi çeken tuhaf sorular sordugumda bana nazikçe cevap veren ilk insandi. Konuştugum insanlarla ciddi bir sohbet yapmak isteyip düşüncelerimi söyledigimde beni aptal yerine koyuyorlar. Hayatimda arayip bulamayacagim bir kişiligi var. Onun yanina varmaya başladigimdan beri 2 hafta geçmişti.
Artik ögrenciler + arkadaşlarim beni kiskanmaya başlamişlar... Dediklerine gülümseyip, boş veriyordum. Dediklerini ciddiye alirsam sonu kimse için iyi degildi. Şuan bile böyle devam ediyor...
Ancak her şeye ragmen bir şey ögrendim. Kimya dersimden mi yoksa ögretmenimden mi bilmiyorum ama yaptigim deneyler sonucu bunu ögrendim. " Söylemek isteyipte kimseye dahi söyleyemeyediginiz ve içinize atip biriktirdiginiz sözler, içinizde reaksiyon geçerek göz yaşlarina dönüşür. Zamani geldiginde agzinizdan çikmali sözler, gözünüzden yaş olarak çikar."