Bazen bu hayattan daha doğrusu insanlarından çok yorulduğumu hissediyorum. Çevremi iki yüzlü insanlar sarmış gibi hiç samimi hissetmiyorum. Çevreden her an bı şey görecek gibiyim. İçim kan ağlıyor fakat kendimi anlatıp rahatlayabilecegim biri yok ya da anlamayacaklarini düşünüyorum. Özellikle de bunu üniversitedeyken hissediyorum daha oraya varmadan hüzün kapladı içimi. Oradayken Allah bilir ne olacak. Ordayken destekcim olan sevgilim de yok artık. Kabullenemiyorum hala. Yüreğimi saramiyorum bı turlu. Belki ilerde gülüp edicem bu halime fakat şu an acıyı fazla hissediyorum. Dik durmaya çalışıyorum ama olmuyo bazı şeyler sıkıntılıydi fakat ona karşı bazı konularda pişmanım keşke öyle etmeseyfim diyorum şimdi de hayat aldı götürdü benden onu. Çok fazla aşk acısı çektim ama bu bı farklı. Gerçekten beni sevdiğini biliyordum hissediyordum. Ama hani filmlerde bı şey olur kader ayırır ya aniden öyle bı şey oldu ve bu yüzden acısı büyük bende. Ve sanki git gide daha da artıyor. Tek dileğim zamanın hızla geçmesi. Hayırlısıyla şu üniversiteyi bitirmek istiyorum. Çünkü bana zulüm gibi geliyor. Samimiyetsiz insanları ve soğuk havası. Üniversiteyi ilk yıl istediğim bölüm gelmedi diye ağlarken şimdiyse nefret ediyorum. Üniversite sanıldığı gibi değilmiş. Kendimi hiç oraya ait hissetmiyorum. Dilerim Allah'tan geçen seneden daha iyi bir yıl geçiririm.