Benim hayatım karmaşık hemde çok.Benim annem babam yoktu kardeşlerinden yalnızım ben. Ne anne sevgisini nede baba sevgisini gördüm hep yalnızdım.Her zaman insanlar benle dalga geçerdi annen baban yok diye ama ben yanmamış gibi yapardım ama eve gelir gelmez ağlamaya başlıyorum.Keşke dünyaya gelmesey mişim diyip dururdum ama aynı zamanda güçle kalmaya çalışırdım.
Ve hep bunu isterdim küçücük bir sevgi ama kimle arkadaş edinsem beni kullanıyor yada bana acıyor sonra kalbimi kırıyorlar bu beni çok üzüyor çünkü tek ihtiyacım olan şey insanlardan küçücük sevgi ama o yoktu kimsede.
Sonra tesadüfen Ömer diye bir çocukla karşılaştım ve İrem onlar benle çok iyiydi gerçek dostlardı Ömer benle çok iyi davranıyor kardeşi gibi iremde kardeşim gibiydi onlar benle çok iyi davranıyorlardı beni güçlendiriyorlardı. Gerçekten yalnızdım diye içimdekilerini birine anlatmaya çok ihtiyacım vardı hep Ömer'e anlatırdım beni çok iyi anlıyor Ömer benim için sadece abi değil ailem gibi oldu çok iyi arkadaş kardeş abi herşey iremde aynı şekilde İrem her zaman yanımda durdu her ihtiyacım olduğumda yanımda oldu onlara çok teşekkür ediyorum onlar olmasaydı bu yalnızlığım daki acı daha fazla olacaktı.
Evet anne sevgisini baba sevgisini görmedim ama çok görmek isterdim keşke olsaydılar ama ben onları bulmaya çalışıcam ama umarım yanımda Ömer ve İrem kalır çünkü onlar olmasaydı ben güçlenemezdim iyilik varmışlar.
Ve son olarak ta bunu dicem size ANNENİZİN VE BABANIZIN KIYMETİNİ BİLİN ÇOK DEĞERLİLERDİR ONLAR...