+1 oy
70 gösterim
Korku hikayeleri kategorisinde (23,110 puan) tarafından
tarafından düzenlendi
Ben küçükken sokağımızın altında terkedilmiş bir ev vardı. Çocuklar o evden çok korkarlardı. Yanına bile yaklaşmazlardı çünkü söylentiye göre o ev cinliydi. Ev iki kattan ibaretti. Harabe bir evdi, duvarları çatlak ve pencereleri de kırıktı. Evin içi cam kırıklarıyla doluydu...
Bir akşam yakın arkadaşımla cesaretimizi test etmek için o eve girmeye karar verdik. Evin arka penceresinden eve girdik. Bütün yer çok kirliydi. Agaçtan tabanın üstü katman katman çamurla kaplıydı. Üstümüzü tozdan arındırdık ve yukarıya baktığımızda gördüklerimiz yüzünden şoka girdik. Tavana yakın duvarda birisi "Ben ölü"diye yazmış. Belki de bazı gençler çocukları korkutmak için yazmıştırlar diye düşündük. Biz aşağıdaki odaları araştırmaya devam ettik ve mutfağa geldiğimizde duvarda "Yukardaki odadayım" yazısını gördük. Daha sonra yukarıya bakmak için gıcırdayan basamaklardan yukarı çıktık. Ben önden, arkadaşım ise arkadan geliyordu. Ben korkmuyordum ama arkadaşım biraz gergin görünüyordu. Üst kata çıktığımızda sol tarafa dönerek dar koridordan ilerleyerek yolumuza devam ettik. Koridorun sonuna vardığımızda kapalı kapının üzerine yazılan bu uğursuz cümleleri farkettik: "Beni bu odada bulabilirsiniz". Arkadaşım korkudan titriyordu. Ben de biraz korkmaya başladım ama ona belli etmemeye çalışıyordum. O bana artık devam etmek istemediğini söyledi ama ben korkulacak bir şey olmadığını söyleyerek kalmasında ısrarcı oldum. Kapının kolundan tutup kapıyı açmaya çalıştım. Kapı gıcırdayarak açıldı. Içinde hiç kimse yoktu. Oda bom boştu. Iki tarafta da kapalı kapılar vardı. Odanın duvarında daha da ürpertici yazı vardı: "Benim kafam solda, bedenim ise sağda". Arkadaşım bunları gördüğünde tamamen cesaretini kaybetti. Korkudan çığlık atarak odadan kaçtı. Ben onun kolundan tutarak kaçmasını engellemeye çalıştım ama o elini silkeleyerek açık kapıdan dışarı fırladı. Onun ayak sesleri kaybolana dek dinledim. Tek başıma kıpırdamadan duruyordum ama cesaretimi kaybetmemeye kararlıydım. O yüzden korkumu atlattım. Cesaretimi toplayarak sağ taraftaki odanın kapısını açarak içeri girdim. Odanın öbür tarafına yazılan küçük yazıları farkettim: "Bedenim altta". Aşağıya baktığımda yazının üzerinde durduğumu farkettim ve yazıyı okumak için geri adım attım. Böyle yazıyordu: "Kafam arkandan odaya geliyor. Arkana dön!". Aniden kapının açıldığını duydum ve korkudan titreyerek arkama döndüm. Ilk odaya doğru gelen bir gölge belirdi. Gölge bana karşı dönmüş gibi oldu, içeri girdiğinde bir de ne göriyim, bu benim arkadaşımın kopmuş kafası!!! Cansız gözlerini bana dikmiş bakıyordu ve korkunç bağırdı. Ne yapacağımı bilemedim ve pencereden dışarı atladım. Ikinci kattan aşağıya düştüm. Tabi sağ kurtulmadım. Sağ kolumu fena halde incittim. Kötü ağırıyla eve koştum. Ebeveynlerime ağlayarak herşeyi anlattım.
1.gün polisler arkadaşıma dair hiçbir ipucu bulamadılar. Duvara yazılan yazılar silinmişti. Ilerdeki günlerde tavanın tahtalarını kaldırdıklarında arkadaşımın cansız bedeniyle karşılaştılar. Ama hiç bir zaman kafasını bulamadılar...

Nasıl olmuş arkadaşlar? Çevirimi beğendiyseniz yorum atın lütfen!

Yorumunuz

Fotoğraf yükle:

Görüntülenecek adınız (isteğe bağlı):
Gizlilik: E-posta adresiniz yalnızca bu bildirimlerin gönderilmesi için kullanılacak.
İstenmeyen Reklam Koruması:
İki artı iki = kaç eder? Rakamla yazınız
Gelecekte bu doğrulamadan kurtulmak için, lütfen giriş yapınız veya kayıt olunuz.

4,887 Hikayeler

16,572 Yorum

11,894 Alt Yorum

18,410 kullanıcı

51 Online Users
1 Member 50 Guest
Online Members
Today Visits : 15923
Yesterday Visits : 21604
Total Visits : 4899104
...