Adım Deniz Efe 18 yaşındayım, bi kız var hayatım boyunca düşe kalka sağa sola tutunarak dayanmaya çalıştığım her zulümden beni çekip bi anda alan tek kişi hayatıma girişi çok ani olsa da kalbime hükmetmesi uzun sürmedi,şimdi yazdıklarımı okurken gözlerinizin önünde bir çiçek tarlası düşleyin solmuş çiçekler var her bir yanınızda diz çökmüş oturuyorsunuz solmuş çiçekler arasında sonra omuzunuza bir el dokunur ansızın daha kafanızı bile dönmeden etrafınızda ki solmuş çiçeklerin birer birer canlandığını düşünün daha sonra kalkıp o meleğe bakıyorsunuz, size gülümseyişi bir daha asla aklınızdan çıkmıyor göz göze geliyorsunuz, nefesiniz kesiliyor, elleriniz ayağınıza dolanıyor karşısında susan dilsiz kalıyorsunuz daha sonra elinizi tutuyor siz ağzınızı bile açmadan sarmaya başlıyor yaralarınızı, kimsenin size zarar vermesine, yıkılmanıza izin vermiyor... Elleriniz titriyor olsa bile bırakmıyor elinizi, kaldırıyor sizi oturduğunuz yerden hayatınıza girip çiçekler açtırdığı o çiçek tarlasında güle oynıya tutuyor ellerinizi, sizi dünyanın en özel insanı hissettiriyor sonra bi gün bişey oluyo ne olduğunu anlayamıyosunuz bi anda berbat bi hâl alıyo ellerinizi sım sıkı tutan o kadının artık artık tek bi mesajına bile muhtaç kalıyosunuz sim siyah bi sayfada küçük bem beyaz olan tek nokta o iken artık o beyaz nokta yavaşça sim siyah olmaya başlıyo onun için atan kalbiniz şimdi onsuz kaldığınız için sızım sızım sızlıyo, elleriniz artık bomboş tutmuyo ellerinizi, eskiye dönüyorsunuz onun üzerine kurduğunuz her hayalin her bir yapının temelini onunla atamadan o enkazın altında kalıyorsunuz...