O hep yalnızdı. Ne arkadaşlarıyla oynar, ne de sohbet ederdi. Onun yanında oturursan çıt bile çıkmazdı. Hem sessiz hem de haraketsizdi. Olduğu yerde bir gün bile durabilirdi. Arkadaşları onu yanlarına çağırsalar bile varmazdı. Bir gün onun yanına vardım. Selam verdim almadı. Sonra bir kere başını eğdi. "Bir şeye ihtiyacın varmı ?" dedim, hayır der gibi başını salladı. "Ne için böyle davranyorsun ?" dedim, hiç bir şey söylemedi. Sonra yanımdan ayrıldı. "Nereye gidiyorsun ?" dedim, arkasına bakmadan gitti. Gizlice takip etmeye başladım. Daha sonra bank ta oturdu ve ağlamaya başladı. Ne için ağladığı sordum, cevap vermedi. Teselli etmeye çalıştım. Yine de ağlıyordu. Bilmiyordumki anne-babasının öldüğünü!