bakıyorum da ilgi manyağına dönüşmüşüm. Sadece canım yanıyor. Etrafimda dönen gezen herkesin kendince kafa dengi ve iyi anlaştığı birisi var. Ben? Ben kaybettim ya da kendim uzaklaştırdım. İstemeden. Nedenini bile bilmiyorum.
En çokta bazen kullanıldığımı hiss ettiğim de hemen kaçıyorum. Çünkü hep onlar anlatıyor, onlar soruyor. Benim hayatım yok. Zaten varsa kendi kafamda yaşıyorum ve tek başıma çözüyorum. Çok zor, çok ağır gerçekten ama insanların zayıf noktamı öğrenmesinden daha iyi. Bu yerlere, bu yaşa kadar kendi ayaklarımın üzerinde, bazen dengeyi tutamazken dost dediklerimle yeniden ayağa kalkarak geldim. 18 yaş problemlerine daha gelemeden, 17 yaşımda yalnızlığı en temiz, en acı şekilde tattım.
Keşkelerle yaşıyorum. "Keşke azıcık yakışıklı olsaydım" "Keşke kendi paramı şu yaştan kendim kazanbilseydim" "Keşke azıcık dışa dönük birisi olsaydım"...
Neyse, içimi dökmek biraz rahatlattı