Mən, Bəşir. İllərdir edilən duaların mükafatı sayılan, dörd qızdan sonra
doğulan Bəşir. Adına qurbanlar kəsilən, qapı-qapı şirinlik paylanılan, toy-bayram
edilən Bəşir. Bir kənddən digər kəndə qədər sorağı yayılan, görənlərin dilinə düşən
Bəşir. Gözlərindəki işığa həsədlə baxılan, üzündəki nura aşiq olunan Bəşir. Zərifə
ananın evim-eşiyim dediyi, çoban Həsənin nəslinin davamçısı olan Bəşir... Ancaq
bircə sözlə taleyi ondan üz döndərən, həyatı solan Bəşir. Danışa bilməyəcəyini
öyrəndiyində atasının gözündə bir heçə çevrilən, əqli qüsurlu olduğunu biləndə
anasının göz yaşlarına dönən Bəşir. Bacılarının qardaş deyə inana bilməyəcəkləri,
onların övladlarının dayı deməyə utandıqları Bəşir. Kəndin böyüklərinin yazığı
gəldiyi, kiçiklərinin isə lağlağı etdiyi Bəşir. Yat Bəşir, dur Bəşir, gül Bəşir, ağla
Bəşir! Bir sözlə, mən, məhşur Dəli Bəşir.
– Bəşir, ay Bəşir! Hara yoxa çıxmısan?!
Atam qışqıraraq məni çağırırdı. Tez yerimdən qalxaraq yanına, təpənin üstünə
doğru qaçmağa başladım. Deyəsən, nəsə olmuşdu. Uzaqdan məni görərək əli ilə
tələsməyimi istədi. Əsəbləşdiyi üzündən bəlli idi. Yanına çatıb sual dolu baxışlarla
üzünə baxdım.
– Hansı cəhənnəmdəsən indiyə kimi! Səhərdən səni axtarıram.
Əlimdəki kitabı ona göstərək kitab oxuduğumu demək istədim.
– Kitab oxumağın vaxtıdır? – Kitabı əlimdən alaraq qırağa tulladı. – Cəld ol
qaç yuxarı! Sürünün qabağını kəs! Hava qaralır!
Təbəssümlə başımı yellədim. Sonra cəld yerimdən götürülərək yuxarı, dağa
tərəf qaçmağa başladım. Qoyunlar ətrafa səpələnmişdi. Onları qaytarmalı idim. Heç
on dəqiqə keçməmişdi ki, qoyunları qabağıma qatmış, atamın yanına gətirmişdim.
Ancaq hirsi soyumadığından hələ də əsəbi idi. Elə hey üstümə qışqırırdı.
Kəndə çatdığımızda havanın qaralmağına az qalmışdı. Qoyunları tövlənin
qabağındakı ağıla sürmüş, anamın onları necə sağdığına tamaşa edirdim. Südünü
aldığı qoyunları quzuların öhdəsinə buraxırdı. Quzular isə bir-birləri ilə dalaşa –
dalaşa analarının döşlərindən az da olsa süd əmməyə çalışırdılar.
Atam tövlənin qapısını bağladıqdan sonra üçümüz də evin yolunu tutduq.
Mənə yenə də əsəbi idi. Onu çox vaxt başa düşə bilmirdim. Elə hey qışqırır,
acıqlanırdı. Düzdür, hələ bircə dəfə də olsun, məni vurmamışdı. Amma heç
sevməmişdi də. Səbəbini bilmirəm. Bəlkə də xasiyyəti belə idi.
Anam stolun üstünü hazır etdikdən sonra üçümüz də bir yerdə oturaraq axşam
yeməyini yedik. Yemək zamanı heç kim bir söz belə danışmırdı. Atam susur, anam
isə məni izləyirdi. Ara-sıra gözlərimiz bir-birinə sataşır, gülümsəyərək qarşılıq
verirdik. Atam isə başını qaldırmır, qaşlarını çataraq yeməyini yeyirdi. Sanki hirsini
yeməkdən çıxarırdı. Birdən cəld ayağa qalxaraq stulu arxaya itələdi.
– Çayı otağa gətirərsən. Mən yediyimi yedim.
– Yaxşı, ay kişi, – deyə anam da onun arxasıyca qalxaraq samovarın yanına
getdi.
Mən isə yeməyimi bitirməmişdim. Sakitcə şorbadan qaşıqlayır, ara-sıra
köynəyimin qolu ilə ağzımı silirdim. Bunu etməkdən xoşum gəlirdi. Ağzımın
qıraqları təmiz olurdu onda.