Üçüncü dəfə vurmaq istəyəndə atam anidən əlindən tutaraq onu saxladı. Onun
gəldiyini ikimiz də görməmişdik. Allahverdi əminin məni döyməsindən çox, atamın
mənə hirslənməyindən qorxurdum. Ona görə də cəld ayağa qalxaraq geri çəkildim.
İt balasını isə yerə buraxdım.
– Uşağı niyə vurursan? – Allahverdi əminin üstünə qışqıraraq dedi.
– Görmürsən uşaqları? Neyniyibsə, yazıqlar hələ də ağlayırlar.
– Bəşir, elə uşaq deyil ki, körpələri döysün. Sən hardan bildin ki, o eliyib?
Bəlkə bir-birləri oynayanda olub.
– Sən nə danışırsan? Uşaq özü dedi ki, bu vurub onu. – Əli ilə məni göstərdi.
Mənsə, iti göstərərək atamı gözlərimlə başa salmağa çalışdım. – Sənə dağda sürünün
yanında da dedim ki, bunu çölə buraxanda ehtiyatlı ol. Kimin başına nə oyun açacağı
bəlli olmaz. Dəli şeydi.
Allahverdi əmi axırıncı sözü deyəndə atam yumruqla onu vurub yerə sərdi.
– Bəşir dəli zad deyil. Danışa bilmir deyə, günahının olduğunu da deyə
bilməzsən. Mən onun heç kimə ziyan verməyəcəyinə inanıram. Sən öz nəvələrində
günah axtar! – Atamı birinci dəfə idi ki, belə görürdüm. Əsəbdən gözləri qan
çanağına dönmüşdü. – Yaşından utan, Allahverdi! Qüsurlu bir uşağa vurmaq
nakişilikdir! – Əlimdən tutaraq məni atın yanına apardı. – Bir də bu uşağa əlinin
qalxdığını görməyim. İnan Allaha, əlini kəsərəm!
Məni yəhərin üstünə qoyduqdan sonra özü də atın belinə qalxdı. Atın belinə
necə təpiklə vurdusa, at dördnala götürüldü. Allahverdi əmi isə yerdə oturub
qalmışdı. Bircə söz belə demirdi. Mən ilk dəfə idi ki, atamın məni sevdiyini
düşünmüşdüm. Bunu düşünmək belə gözəl idi. Gülürdüm. Atama bildirməmək üçün
səssizcə gülürdüm. Həyatımdaki ən gözəl gün idi. Atam məni qorumuşdu.
Həyət qapısına çatdığımızda atam olanlar haqqında anama heç nə
bildirməməyi tapşırdı. Bir də buna görə pis olmasını istəmirdi. Mən də onun dediyi
kimi etdim. Heç nə bildirmədim. Bacımgil artıq gəlmişdilər. Ancaq hamısı
gəlməmişdi. Sadəcə iki bacım. Eyvana çıxaraq onların yanına getdim. Kiçik bacım
məni görən kimi oturduğu döşəyçənin üstündən qalxdı.
– Salam, Bəşir. Necəsən? – Gülümsəyərək soruşdu və yanağımdan öpdü. Mən
də eyniylə qarşılıq verdim.
Böyük bacım isə ayağa qalxmadan eləcə salamlaşdı. Onunla elə də yaxın
deyildim. Mən onu ildə bir dəfə görərdim ya yox. Ən çox gördüyüm kiçik bacım idi.
Onunla daha yaxşı idim. Kiçik bacımın uşağı yamanca böyümüşdü. Məni görüb
qıçımdan tutaraq gülməyə başladı. Onu görəndə çaydan topladığım daşlar yadıma
düşdü. Allahverdi əmi məni vuranda yerə yıxılmışdım. Hamsı, deyəsən, onda
cibimdən düşmüşdü. İt balasını da orada qoymuşdum. İndi kim bilir, uşaqlar ona nə
edirdilər. Mütləq onları götürməli idim. Elə bunu düşünürdüm ki, yan otaqdan böyük
bacımın oğlu Murad çıxaraq yanıma gəldi.
– Salam, Bəşir. Nə var nə yox? – deyə əli ilə qoluma vurdu.
Mən də əlimi onun qoluna vuraraq qarşılıq verdim.
– Ə o, sənin dayındı ee. Bəşir nədi deyirsən? – Böyük bacım zarafatla Murada
dedi.
– Yox bir. Belə dayı olar? – Əlini mənə tərəf tutaraq gülməyə başladı. Mən də
gülümsəyərək ona baxdım.