MaşaAllah. Yamanca kişi olmusanki. – Onun sözləri məni güldürdü. – Mən də
dünən gəlmişəm. Moskvadan Bakıya, Bakıdan da bura. Əsgərlikdən.
Mehdi kişinin dükanının niyə açıq olmadığını indi başa düşmüşdüm.
Səməndərin arxasıyca getmişdi. Əsgərdən gəlirdi. Səməndəri axırıncı dəfə iki il
bundan qabaq görmüşdüm. Onda da mənimlə yaxşı davranardı. Ara-sıra dükandan
konfet oğurlayıb mənə verərdi. Yaxşı oğlan idi.
– Allahverdi kişi, qocaldıqca xasiyyəti də pisləşib. Dünən sədrlə, kəndin
girişindəki restoranda oturmuşdu. Onlar danışarkən eşitdim. Səni vurub. Atan da onu
vurub. Düz eliyib! – Gülərək dedi. – Onunla işim çətin olacaq. Bir yolunu taparıq
ancaq. Hə, Bəşir? – deyə mənə baxdı.
Səməndərin nə dediyini anlamamışdım. Gözlərindəki parıltının səbəbi mənə
maraqlı gəlirdi. Allahverdi əmiylə onun nə işə ola bilərdi ki? Uzaqlara baxaraq fikrə
dalmışdım ki, Səməndərin səsi məni fikirdən ayırdı.
– Yazmağı bacarırsan, Bəşir?
– Ha haaa... – Başımla təsdiqlədim. Yazıb oxumağı mənə anam öyrətmişdi.
Anamın dediyinə görə onda hələ üç yaşım vardı.
– Lap yaxşı. Səninlə işimiz uzun olacaq. İndi isə gedə bilərsən. Mən də evə
gedəcəm. – Sözünü bitirib ayağa qalxdı. Mən də ayağa qalxıb onun nə edəcəyini
gözlədim. – Hələlik, Bəşir.
Mənimlə sağollaşıb aşağı, dar dalana tərəf getdi. Mənsə onun dediklərini
fikirləşə-fikirləşə evin yolunu tutdum. Nə qədər də dediklərini anlamağa çalışsam
da, bir yerə çıxa bilmirdim. Allahverdi əmiylə işini başa düşməmişdimsə, mənimlə
nə işi olacağını heç qavraya bilmirdim. Sirr kimi bir anda gəlib keçmişdi Səməndər.
İşin nə olduğunu isə yəqin ki, öyrənəcəkdim. İndi isə çay daşlarını Mələyə
aparmağın vaxtı idi.
Həmin gün çay daşlarını Mələyə götürdüyümdə ilkində olduğu kimi
sevinmişdi. Hamsını əlimdən alıb yerə qoymuş, sonra da onlarla oynamağa
başlamışdı. Onu belə görmək məni də sevindirirdi. Üzündəki gülüş mənim də
gülüşüm olmuşdu. Və məni sevindirən bir şey də var idi ki, atam sabah məni də özü
ilə yuxarı aparacaqdı. Deyəsən, hər şey yoluna düşməyə başlayırdı.
Səhərin erkən saatlarında atamla bir yerdə sürünü yuxarıya çıxartdıq. Çoban
itləri ilə sürünün hər tərəfini gəzir, sürünün dağılmaması üçün əlimizdən gələni
edirdik. Atam isə atın belində, sürünün qabağında gedirdi. Təpəni aşaraq sürünün
başını buraxdıq ki, rahatca gəzib ot yeyə bilsinlər. Atam isə atın yəhərini üstündən
götürüb ağızlığını çıxardı. Ayağına bağladığı uzun kəndiri isə dəmir çubuqla yerə
bərkitdi. Bundan sonra ağacın dibinə əyləşərək siqaretini yandırıb tüstüsünü
ciyərlərinə çəkdi. Mənsə onun yaxınlığında bardaş quraraq onu izləyir, bir tapşırıq
verər deyə hazır gözləyirdim. Ancaq o öz işində idi. Gözlərini qıyaraq gah uzaqlara
dalır, gah da sürüyə nəzər yetirirdi. Sakit görünürdü. Əslində, çox vaxt belə olardı.
Ancaq bugün onda başqa hal sezirdim. Heç bir söz demir, eləcə ağacın dibində
qoyun dərisinə uzanaraq ətrafı izləyirdi.
Vaxt keçir, günəş başımızın üstünü almağa çalışırdı. Mənsə sürünün arasına
girərək onları izləyir, astaca ətraflarında dolaşaraq necə otladıqlarını seyr edirdim.
Bunu onlar da hiss edirdilər ki, arabir başlarını qaldıraraq təəccüblə üzümə baxıb
mələyirdilər. Ancaq nə demək istədiklərini anlaya bilmirdim. Yəqin, onları